8. alman hesabı


o gün, hə, o gün;
sən dodağında qırmızı qətiyyət,
əynində “qadın hüquqları və qaşqabaq”
gəlmişdin görüşə,
mən boğazıma qara bir ciddiyət taxıb,
təraş olub, bəyəndiyin ətirdən də vurmuşdum.
o gün idi, hə, o gün;
13-ü cüməyə düşmüşdü,
“araz” kafesində ayrılmaq üçün görüşürdük,
azərbaycan kimi...
ofisiant
bizi görən kimi öskürmüş,
sifətinə gülüş,
dilinə hazır rusca sözlər geyinib gəlmişdi yanımıza.
mәn “günah anandadı!” salatı,
yanında “sәn məni başa düşməzsən” qızartması
istəmişdim.
sәn “özün bilərsən” şorbası demişdin,
bir də “mən yaxşı yaşamaq istəyirəm” püresi.
sükutun qədəhinə
qırmızı, kəmturş ittihamlar süzülən kimi,
hörmət quşunun boğazı üzülən kimi,
hesabı istəmişdik.
o gün, hə, o gün;
13-ü cüməyə düşmüşdü
ucuz bir ayrılığın hesabını ödəmişdik
alman hesabı.
sən masadan
“sənə qalmamışam” deyərcəsinə
çantanı götürüb getmişdin.
mənsə addımlarımın
saatını çox geri çəkmişdim,
amma qürurumdan,
-çinarlara qohum qürurumdan-,
sən bir meduza kimi uzaqlaşarkən,
dönüb baxmamışdım arxanca.
arada düşünürəm o günü:
dönüb baxmışdınmı arxamca ?
baxmışdınsa, axı nədən
o gün, o küçədə
bircə heykəl vardı,
nizaminin heykəli.